ПРЕКРШУВАЊЕ

Детето што си игра пет камen
со своите воздишки
кога спие
има замок од пролетни мириси
во секое мое прекршување
низ горчливата кора на зборот.

Кога тоа ги отвора очите
утрата ми слетуваат на рамо како птици
со прегладнета песна во грлата
а јас брзам да му ја уловам првата насмевка
и да го сопнам чекорот на денот
со нејзината милност.

Детето што живее во замок
од пролетни мириси
го развлекува денот како пресен локум
од едно до друго прашање
и го задоцнува доаѓањето на ноќта
во распупените гранки на претежнатиот сон.


Пак гребам во горчливата кора на зборот
и градам уште еден замок
од мириси на пролет
за детето што си игра пет камен
со своите воздишки
кога спие.