Со каков нож да се отворам:
да се видам, па да кинисам...
Во мене гревовите се пресликани
на дедо ми и прадедо ми
- името што не си го знаеле...
Ц рни векови размотувале
зјајдупки да пополнат
и пак ништо немале...
Кога оној пред дедо ми
гревовите на кантар ги измерил,
планините пропиштеле
сосе птиците - жалосниците...
Си ги мерам стаплките
со трагите на пркосниците
- колку се мали...
Од стомина еден да сочувавме
големи ќе бевме...
О, клета реко од солзи и крв,
ќе има ли благлослов за водите твои
во векот од светлина што го ковевме...
А волци сме, си знаеме,
глад црна за сами себе не стрви...
Уште колку данок ни остана
да платиме, да преплатиме
- долг да не оставиме
кога од племето каинавелско
ќе кинисаме...
No comments:
Post a Comment