ВОЛШЕБНИК И СОЛЗА

        - Јас сум Волшебник - реков
        - Знам, - ми призна
        - Можам да те магепсам, - пак реков.
        - И тоа ми е познато!- се согласи.
        - Потоа ќе плачеш, - шега ли беше или опомена, ниту самиот не знам.
        - Веќе сум солза – рече таа и се стркала кристално по мојот образ, малечка, топла, полна со мирисите на недојденото време, како претскажување, во кое клетвата и благословот беа една иста рамка за ненасликаната слика на големата болка.
        Сакав да и речам:
        -Немој, солзо, немој по мојат образ. Претежнат е тој од воздишки и крици на заклано време.
        А таа:
        -Мислиш, ги има многу налик на мене па се плашиш да не се обезличам меѓу нив.
        - Не, солзо, ти си посебна, ме плаши твојата посебност...
        -Доцна е, - ќе воздивна таа, но во нејзината воздишка ќе нема каење,
        Но, место тоа:
        -Вчера сликав во паркот, види! – ми го даде мобилниот на чие екранче се покажа пејсаж на парк во есен, - Гледај колку е тажна есента: полна со умирање и смрт.
        - Не, солзо, есента е полна со бои и живот. Ова, лисјево, што остава впечаток на беспомошност, всушност е закрила, чаура во која се чува еден живот што допрва ќе бликне...
        - Значи, ти ми доаѓаш како некаква есен! – се насмевна таа тажно, - Претпочитам да си ми лето...
        - Тогаш ќе бев даб, столетен, разгранет даб и ќе ти правев дебела сенка додека одмораш, - сакав да речам, но не реков, оти летото имаше друга симболика во нејзината глава.
        -Еј, волшебникну, - кликна стутулената птица во гнездото на нејзината скршеност одненадеж, - А можеш ли ти да ме претвориш во насмевка?
        - Можам, - реков, - Ама не сакам.
        Ја натажив. Попарем цвет од ненадејна слана се отслика во емулзијата од тага на огледалото во нејзините очи. Ако очите се огледало на душата, тогаш душата сигурно и беше голема осланета цветна ливада.
        - Мислев ме сакаш:
        - Ако те претворам насмевка, ќе морам да те сокријам длабоко во душата, никој да не те види. Тоа може да ме боли.
        - Ти си волшебник, што е капка болка во огромната чаша на твојата душа?
        - Исто како капка радост во твојата тага, - се насмевнав.
        - Капка мед во лажичка отров.
        - Капка отров во лажичка мед може да убие секого.
        - Зар и тебе, волшебнику? - се зачуди таа.
        Беше кревко стебло жито што и најслабиот ветер можеше да го скрши. Беспомошно загубена во витлите на сопствоното страдание, тивок отсјај на изгрејсонце зад облакот на сопствената трагедија, длабоко во нејзината душа тивко течеше реката на нејзината несреќа и го длабеше амбисот на стравот, крвав и студен до болка...
        - Јас не сум различен од другите, освен во лудоста…
        -Значи, „ДА!“ – се насмевна таа.
        На нејзиното лице се преслика малечко сонце и далговито се разлеа по стаклените површини на двете езерца под нејзиното чело.
        - Волшебнику, јас се насмеав! – личеше на јојо од кое зрачи живот кој тукушто почнуваше; весел жубор на река ослободен од оковите на мразот на долгата зима.
        - Да солзо, се смееш! – силна далга од милина ми мина низ сето тело, - Не запирај никогаш повеќе.
        Однапред знаев дека ќе ја изгубам, насмевките се како пердувчиња, како оние најмеките пердувичиња, ја пружаш рака да го фатиш во воздухот, но пред да ја затвориш и да ја заробиш неговата мекост во нејзиниот кафез, ветрот што го создава затворањето на дланката ја поттурнува подалеку од тебе, ја превртува палаво во воздухот и таа пак застанува и те мами на уште еден и уштен и уште еден обид... Дедека не ја подзеде некое благо ветре и не ја однесе соема од очите.   
        Еден дене, едно друго ветре ја врати пак назад.
        - Волшебнику, што правиш? – ми се насмевна, беше сонце и ја осветли за миг темнината во пештерата на мојата самотија.
        - Солзо!- кликнав, бев радост, бев отсјај на заталкан зрак од последното парче на скршеното огледало на надежта.
        - Сега сум насмевка! – се насмевна таа, уште поведро и поубаво од претходниот пат.
        - Да, гледам и се радувам дека си тоа, - реков искрено.
        - Што правиш, волшебнику? –
        -Пишувам расказ! –реков радосно, -„ За тебе е, сакаш да го прочиташ?
        - Го знам! – ме пресретна со сончевина од очите, - Зарем не се се сеќаваш дека јас ти го остваив да го напишеш... Сепак, ти си волшебникот, ќе го напишеш поубаво од мене...
        Сакав да и речам:
        - Остани насмевке, ми требаш... Празен сум... Сосема празен... – но таа зборуваше сосема друг јазик и немаше да ме разбере. А јас не сакав да се претворам солза. Доволна ми беше празнината со која свикнав да живеам затворен во студената пештера на самотијата.