Гаврани грачат
очи да ти пијат
ко да малку им беше
Во твојата иловица
душата си ја огледувам
испукана
зажедната
а многуродна...
Твоите карпи
мои коски
настршлени
исправени
високи
дланки рапави
понудени
за гордоста гнездо...
Ветриштата твои
мој глас
во болката твоја испечен
во солзите твои искален
меч за сите битки
недобиени
што ќе ги добиеме
Кога газам по тебе
ко по себе да газам
толку сме исто
толку сме едно...
Не има
- ќе опстоиме...
No comments:
Post a Comment